Mayrhofen

Je krijgt hier ongeveer vier volle maanden skiën, met een seizoen van 130 dagen en redelijke sneeuwval van gemiddeld 432 cm per jaar, maar je moet realistisch zijn over de terreinverscheidenheid. Het skigebied is echt klein—0,177 km²—en hoewel 61 liften indrukwekkend klinkt, zijn ze geconcentreerd over slechts twee bergen (Penken en Ahorn) met een hoogteverschil van 1.870 m. Je vindt hier niet het uitgestrekte, de hele dag durende terrein van bijvoorbeeld Chamonix of zelfs Verbier; in plaats daarvan heb je te maken met een resort dat is gebouwd op het blijven afdalen van geprepareerde pistes en het herhaaldelijk nemen van dezelfde afdalingen. Als je een gevorderde beginner bent die houdt van snel carven op goed geprepareerde pistes, zul je een heel seizoen tevreden zijn. Als je constante verkenning en gevarieerd terrein nodig hebt om betrokken te blijven, zul je waarschijnlijk rond de derde maand de herhaling voelen intreden, hoewel de nabijgelegen Hintertux-gletsjer enige uitweg biedt voor off-piste dagen.

De kosten van levensonderhoud zijn redelijk naar Alpenmaatstaven, met wekelijkse boodschappen rond €65 (~£55.8) en een skipas van €872 (~£748)—echt betaalbaar als je lokaal werkt. Het stadje zelf is een echt Oostenrijks bergdorp met echte winkels en voorzieningen, geen toeristenbubbel, hoewel het tot december drastisch leegloopt totdat de seizoenskrachten massaal arriveren. Je bent 74 km van de luchthaven van Innsbruck, wat beheersbaar is maar niet beloopbaar; je moet rekening houden met transferkosten of gedeeld vervoer regelen. De echte uitdaging is het vinden van onafhankelijke accommodatie—het is echt moeilijk, en de meeste werknemers belanden in personeelshuisvesting via hun werkgever, wat eigenlijk een zegen is omdat het je verbonden houdt met de gemeenschap en meestal inbegrepen is bij horeca- of reisorganisatielonen van ongeveer €2.000 (~£1.7) per maand.

Mayrhofen is in de basis een Brits seizoensarbeidersresort, waarbij het stadje tijdens de winter voor ongeveer 70% uit Britse werknemers bestaat, wat een droom of een nachtmerrie creëert, afhankelijk van wat je van een seizoen verwacht. Banen zijn er in overvloed in bars, restaurants en hotels, hoewel de concurrentie begin december hevig is; Duitse taalvaardigheid helpt voor hotelrollen, maar is niet essentieel voor barwerk gezien het Engelssprekende cliënteel. Skischolen (met een opvallend Nederlands team) huren regelmatig in, en reisorganisaties bieden het gemakkelijkste instappunt met gegarandeerde accommodatie en skipassen inbegrepen. De gemeenschapssfeer is echt sterk—mensen komen jaar na jaar terug—maar dit is een feest-eerst resort waar de après-ski om lunchtijd begint en het sociale leven domineert; als je op zoek bent naar een rustigere, meer lokale Oostenrijkse ervaring, zul je je misplaatst voelen. Wat skivaardigheid betreft: beginners zullen floreren op Ahorns speciale beginnersterrein, terwijl gevorderde beginners hun thuis zullen vinden op de geprepareerde pistes van Penken; experts zullen genoeg steile plekken en de PenkenPark vinden om bezig te blijven, maar dit is geen resort dat zich primair richt op gevorderde rijders.